Κυριακή της Πεντηκοστής – Τότε αυτοί πληρωθέντες από το Πνεύμα το Άγιο, άρχισαν να κηρύττουν και να καλούν τους ανθρώπους να βαπτισθούν και να λάβουν κι αυτοί την χάρη του Αγίου Πνεύματος – να λάβουν και αυτοί την χάρην του Αγίου Πνεύματος. Η βασιλεία του Θεού εντος υμών εστί. Δώρο Του, γιατί τρέμεις τότε;; Ε, κάτι θα έκανες, κάπου κάτι θα έγινε, κάτι, μη σε φοβίζει αυτό όμως, δες ο Πέτρος τι είπε. Ο Πέτρος λέει στη καρδιά μου, ξέρω οτι με συγχώρεσε. Μας συγχώρεσε. Μη συνηθίζεις σε μια ζωή άχαρη, όλο αγωνία, πήγαινε κοντά του. Δώρο του Θεού και η εξομολόγηση. Είναι εφτά τα μυστήρια. Είναι μυστήριο. Να ελαφρύνει η καρδιά σου, να πετάξεις και πάλι. Εξομολόγηση – δάκρυα (λουτρό- λάμπει η καρδούλα σου μετά) – Θεία Κοινωνία (αγκαλιές και φιλιά) Μετάνοια, αλλάζει ο νούς σου, αλλάζει ο τρόπος που ζεις, βοηθός σου – το Άγιο Πνεύμα, ο πνευματικός σου, η μητέρα σου, η οικογένεια σου, Άγιοι που αγαπάς, Άγιοι που δε ξέρεις, ο φύλακας Άγγελος σου, και όλοι οι Άγγελοι, άνθρωποι που σ’αγαπούν, φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι, άνθρωποι που προσεύχονται σε αυτόν για σένα, που αναστενάζουν για σένα, που μπορεί να βλέπουν οτι κάτι δε κάνεις καλά και να στενοχωριούνται και να κάνουν προσευχή, και ας μη το ξέρεις εσύ, ο ίδιος ο Κύριος (χωρίς αυτόν δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα, εδώ έρχεται η ταπείνωση, όχι σαν δεν αξίζω, δεν είμαι τίποτα, δε μπορώ, αλλά σαν Κύριε, λάμπρυνε με, είναι το φως και η φωτιά που καίει τα πάντα (καίει ό,τι κακό, στη καρδιά σου και παντού και φωτίζει, φωτίζει το δρόμο σου, εσέναν όλον), τι να κάνουμε έτσι είναι. Δεν είσαι εσύ η φωτιά, είσαι όμως αγαπημένο του παιδί και η καρδιά σου κατοικητήριο του. Το σώμα σου ναός του. Τι άλλος θες να σου πω, πιο σπουδαίο απο αυτό θέλεις να είσαι. Τι πιο σπουδαίο;; Και κάνε ό,τι όμορφο θες μετά. Μα τα δώρα του είναι πάρα πολλά, ό,τι δώρο θες στο δίνει, σε έχει προικίσει με τόσα καλά. Έχουμε ξαναπεί είσαι μοναδικός και πολύ αγαπημένος. Εξομολόγηση – δάκρυα (λουτρό- λάμπει η καρδούλα σου μετά) – Θεία Κοινωνία (αγκαλιές και φιλιά)

«Τη αυτή ημέρα, Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την αγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν. Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει, Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ’ αλιεύσι. Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν»

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς, οι Απόστολοι και οι υπόλοιποι μαθητές του, καθώς και οι γυναίκες που από την αρχή τον είχαν ακολουθήσει, η Παναγία Παρθένος Μαρία η Μητέρα του, περίπου 120 άτομα, γύρισαν στο όρος των Ελαιών στην Ιερουσαλήμ και, μπαίνοντας στο υπερώο, δηλαδή στον πάνω όροφο του σπιτιού εκεί, περίμεναν με προσευχή την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, σύμφωνα με την υπόσχεση του Σωτήρα Χριστού. Στο μεταξύ εκεί, εξέλεξαν και τον Ματθία και τον συναρίθμησαν με τους ένδεκα Αποστόλους.

Τότε αυτοί πληρωθέντες από το Πνεύμα το Άγιο, άρχισαν να κηρύττουν και να καλούν τους ανθρώπους να βαπτισθούν και να λάβουν κι αυτοί την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στο Χριστό και δεν το είχαν τότε κατανοήσει, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλλονται στο λαό.

Τώρα γνωρίζουν ποια είναι η προοπτική της καινής ζωής και που πρέπει να οδηγήσουν το λαό, γι’ αυτό και τους πρώτους τρεις χιλιάδες που βαπτίστηκαν, τους οδηγούν στο Δείπνο της Ζωής, την Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως σώμα Χριστού, θα τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου και θα συμμετέχει έτσι στην αιώνια ζωή της Βασιλείας του Θεού.

‘Στην Πεντηκοστή οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά σε μία τέτοια κατάσταση θεώσεως, που τα χάσανε. Έτσι, όταν η θεία χάρις τους επεσκίαζε, τους ετρέλαινε όλους –με την καλή έννοια – τους ενθουσίαζε…

Η «κλάσις του άρτου» ήταν η Θεία Κοινωνία. Και συνεχώς αυξάνονταν οι σωζόμενοι, εφόσον έβλεπαν όλους τους χριστιανούς να είναι «εν αγαλλιάσει και αφελότητι καρδίας αινούντες τον Θεόν». … Αυτό είναι ενθουσιασμός κι αυτό πάλι τρέλα. Εγώ όταν το ζω αυτό, το αισθάνομαι και κλαίω. Πηγαίνω στο γεγονός, ζω το γεγονός, το αισθάνομαι κι ενθουσιάζομαι και κλαίω. Αυτό είναι θεία χάρις. Αυτό είναι και η αγάπη προς τον Χριστό.

Αυτό που ζούσαν οι απόστολοι μεταξύ τους κι αισθανόντουσαν όλη αυτή τη χαρά, στη συνέχεια έγινε με όλους κάτω από το υπερώον. Δηλαδή αγαπιόντουσαν, χαιρόταν ο ένας τον άλλον, ο ένας με τον άλλον είχαν ενωθεί. Ακτινοβολεί αυτό το βίωμα και το ζούνε κι άλλοι…

…Ο απώτερος σκοπός της θρησκείας μας είναι το «ίνα ώσιν έν». Εκεί ολοκληρώνεται το έργο του Χριστού. Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας όλ’ αυτά. Είναι απαίτηση της ψυχής μας η απόκτησή τους.’

Άγιος Πορφύριος

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ΄.
Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε· καὶ συμφώνως δοξάζομεν, τὸ πανάγιον Πνεῦμα.

This entry was posted in Μεγάλες γιορτές. Bookmark the permalink.