Καλωσορίσατε στην ιστοσελίδα της ενορίας μας

Σας καλωσορίζουμε στον δικτυακό τόπο της ενορίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βουτών Μαλεβιζίου Ηρακλείου Κρήτης. Η τεχνολογία ολοένα και εξελίσσεται, το διαδίκτυο έχει γίνει απαραίτητο εργαλείο για όλους μας, τόσο για ενημέρωση, όσο και για επικοινωνία. Σκοπός μας είναι να μεταφέρουμε τους λόγους των θεραπευμένων Αγίων μας, των ανθρώπων εκείνων που έζησαν πρακτικά το Θεό στη ζωή τους, προσπαθώντας μέσα από το διαδίκτυο να μπορέσει ο άνθρωπος να βρει τον χαμένο του εαυτό, τον αληθινό δρόμο που θα τον οδηγήσει στην αιωνιότητα. Στη ιστοσελίδα της ενορίας θα μπορείτε επίσης να ενημερωθείτε για το λειτουργικό πρόγραμμα, τις δραστηριότητες και τις εκδηλώσεις που γίνονται σ’ αυτή.  Θα μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας να καταθέτετε τους προβληματισμούς σας τα μηνύματα σας και τις παρατηρήσεις σας.

Ευχόμαστε η Υπεραγία Θεοτόκος να ευλογεί και να αγιάζει τη ζωή σας.

Posted in Τελευταία νέα | Leave a comment

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ὡς ἱερουργὸς τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

Χριστούγεννα – Πάτερ Ανδρέας Κονάνος ✝ το Αληθινό Νόημα των Χριστουγέννων – Η Γέννηση του Χριστού ✝

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

Αφιέρωμα στον Όσιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

Ομιλία π. Ανδρέα Κονάνου “Κάνε τα πάντα στη ζωή σου προσευχή” (Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΠΑΤΟΡΩΝ 20/10/2018)

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης – Ομιλία Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Μια απ’ τις πιο υπέροχες
κι απελευθερωτικές φράσεις
που μπορεί να ακούσει κανείς
απ’ τα χείλη ενός ιερέα
είναι αυτή:
Μπορείς να μου πεις ελεύθερα τα πάντα.
Ό, τι θες.

Μίλα μου ελεύθερα.

Άνοιξε την καρδιά σου,
και άσε να βγει
από μέσα σου ό, τι έχεις.
Το φως και το σκοτάδι σου.
Η ομορφιά και η πληγή σου.
Ο πόθος σου για το Θεό,
μα και το πάθος σου για τον πηλό.
Η αγιοσύνη σου,
μα και η αμαρτία σου.
Μίλα ελεύθερα.
Δεν είμαι εδώ για να σε κρίνω.
Δεν είμαι άλλωστε καλύτερος από σένα.
Το ξέρεις κι εσύ αυτό.
Ή το διαισθάνεσαι.
Και δεν σε ενοχλεί.
Διότι ξέρεις ότι ανάμεσά μας είναι ο Χριστός.
Ο μόνος Άγιος και Καθαρός.
Δεν μιλάς απλά σε μένα,
μα σ’ Αυτόν.
Κι εγώ στέκομαι ανάμεσά σας,
σαν ένας μάρτυρας.
Κι ακούω αυτά που λες στο Χριστό.
Δεν παίρνω θέση,
δεν σου πετάω πέτρες.
Κρατώ μονάχα ένα μαντήλι
στο λαιμό μου κρεμασμένο,
για να σκουπίζω αναφιλητά και δάκρυα
που τρέχουν απ’ τα μάτια σου,
μα κυρίως απ’ την καρδιά σου.
Πετραχήλι το λένε.
Και δεν έχει καμία σχέση με την ¨πέτρα¨.
Σημαίνει ¨επί τον τράχηλο¨,
δηλαδή,
τυλιγμένο στο λαιμό.

Είμαι εδώ να βάλω λάδι στην πληγή σου,
κι όχι ξύδι, ή αλάτι,
ή να σε κάνω να πονέσεις περισσότερο.
Μπορείς να στέκεσαι μπροστά μου
έχοντας την ψυχή ξεσκέπαστη.
Χωρίς αμυντικούς μηχανισμούς
ή αντιπαλότητα.
Άφοβα κι απλά.
Εισπράττοντας πλήρη αποδοχή,
σεβασμό,
κι αγάπη απ’ την πλευρά μου.
Γυμνή η ψυχή σου,
και ταυτόχρονα ντυμένη
τη δικαίωση που δίνει ο Χριστός.
Μου δείχνεις τα χέρια σου
τα βουτηγμένα στις όποιες αμαρτίες,
κι αντί να σου τα κόψω εγώ ¨ από τη ρίζα¨,
σου φοράω δαχτυλίδι ένωσης με το Θεό,
στολίδι ομορφιάς
κι απόδειξη συμφιλίωσης
και συνδιαλλαγής μαζί Του.
Απαριθμείς τις διάφορες
στιγμές σου
και τα λάθη σου,
κι αμέσως ακούγονται
οι καταράκτες της αφέσεως
να μας ξεπλένουν και τους δύο.
Και ενώ τα χείλη σου διηγούνται
πράματα ανήκουστα,
φρικτά και αποτρόπαια,
τα αυτιά μου δεν προσέχουν τόσο εσένα,
μα ακούνε το Χριστό
που ψιθυρίζει σταθερά
στ’ αυτιά μου
μια λέξη μοναχά:
Συγχωρείται κι αυτό,
κι αυτό,
κι αυτό…
Ναι, κι αυτό!…
Ετούτη την ψυχή, πολύ την αγαπώ.
Κι ενώ εσύ μου περιγράφεις
τραγικά αδιέξοδα
και το πυκνό σου το σκοτάδι,
νιώθεις του Θεού
το απρόσμενο χάδι
να βάζει φως
στης καρδιάς σου
τα έγκατα.

Νέα αρχή,
νέο ξεκίνημα,
καινούργια όλα.

Έκανες πολλά.
Μα τώρα είσαι εδώ.
Αυτό που υπάρχει είναι μόνο αυτό:
Το τώρα.
Και το εδώ.
Μπροστά στο Χριστό.
Τα παλιά πέρασαν.
Άνοιξες το παράθυρο,
μπήκε Φως.
Φρέσκος αέρας.
Άγιο Πνεύμα.
Έκλαψες.
Τα μάτια σου έσταξαν δάκρυα πικρά,
και το κλάμα σου αχνιστό έγραψε
τη λέξη ¨συγγνώμη¨
στης θείας αγάπης το πέλαγος.
Κι όλα τα πήρε ο Χριστός
και τα έσβησε
στου έρωτά Του
τη φλόγα.

Αυτό θα πει άλλωστε Χριστός:
Θεός αγάπης.
Κι έρωτας ¨μανικός¨.
Για σένα.
Για μένα.
Και για όλους που το θέλουν.

π. Κονάνος

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

Λίγα λόγια από καρδιάς: Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με

Η ψυχή πρέπει να ζεσταθεί και να ακουμπήσει στην αγκαλιά του Χριστού

Γράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος

Μας λείπει η απλότητα. Δεν ενεργοποιήθηκε ακόμα αυτή η αγάπη στην καρδιά. Αυτό το μούδιασμα της ψυχής, ο γλυκασμός που βγαίνει απ’ τα λόγια της προσευχής. Λέει, για παράδειγμα, ο ύμνος: «Συ μου ἰσχὺς, Κύριε, συ μου και δύναμις, συ Θεός μου, συ μου ἀγαλλίαμα, ὁ πατρικοὺς κόλπους μὴ λιπών, καὶ τὴν ἡμετέραν πτωχείαν ἐπισκεψάμενος». Φίλε μου, αυτά τα λόγια δεν μπορεί να λέγονται τυπικά και ψυχρά. Ούτε να τρέχεις στις σειρές και να βιάζεσαι. Και η καρδιά σου να μένει ψυχρή, παγωμένη ή αδιάφορη.

Αυτό είναι το πρόβλημά σου: Ζεις ως ψύχρα αυτά τα λόγια που καίνε. Κι όλη η ιστορία στην προσευχή κι όλο το μυστικό είναι ακριβώς αυτό το ζέσταμα. Να ζεσταθεί η ψυχή. Να αφεθεί. Να εμπιστευθεί. Να ακουμπήσει στα χέρια του Θεού. Στην αγκαλιά του Χριστού. Και να ηρεμήσει.

Αν το πετύχεις αυτό, μετά βγαίνεις να αντιμετωπίσεις τη μέρα σου τυλιγμένος μ’ αυτό το φως της πρωινής προσευχής. Και ό,τι και να γίνει όσο περνούν οι ώρες, μα ό,τι και να γίνει, εσύ είσαι παραδομένος. Είσαι φωτισμένος. Εχεις χάρη απ’ τον Θεό. Είσαι περικυκλωμένος απ’ αυτό το θεϊκό φως του Χριστού που φωτίζει τα βήματά σου.

Αν αρχίζει μ’ αυτή την αίσθηση του Θεού τη μέρα σου, σε κάθε περιστατικό που θα έρθει αργότερα να σε βρει καταλαβαίνεις αμέσως τι πρέπει να κάνεις. Διότι νιώθεις ότι δεν είσαι εσύ αυτός που σκέφτεται ούτε σκέφτεσαι μόνος. Αλλά λες: «Κύριε, σκέψου Εσύ μέσα μου. Ελα να σκεφτούμε μαζί. Φώτιζέ με τι να κάνω!»
Και καταργείται αυτομάτως η μοναξιά. Καταργείται και η αυτονομία. Η αίσθηση της αυτάρκειας που σε κάνει να λες «θα αποφασίσω μόνος πώς θα ορίσω και θα διαχειριστώ τη ζωή μου». Οταν προσεύχεσαι και νιώθεις τον Θεό, αλλάζεις σκεπτικό.

Κ αι λες πλέον: «Οχι μόνος μου, αλλά με τον Θεό. Διότι μόνος μου είμαι πολύ μικρός. Στενά τα όριά μου και τα μυαλά μου. Δεν βλέπω μακριά. Εσύ, Κύριε, φώτιζέ με και τότε δεν φοβάμαι».
Κι όταν είμαι στη δουλειά μου και με πάρουν ξαφνικά τηλέφωνο και μου πουν κάτι δυσάρεστο, δεν θα πανικοβληθώ.

Θα πω μέσα μου αυτομάτως: «Τι έλεγα το πρωί; Κύριε, ό,τι κι αν γίνει σήμερα, ξέρω ότι είναι από Σένα. Εσύ το έχεις επιτρέψει. Εσύ το έχεις στείλει. Εσύ το γνωρίζεις». Κι έτσι, δεν είμαι μόνος. Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. Ολα ρυθμίζονται απ’ τη θεία αγάπη.

Ολα κανονίζονται. Δεν είναι τίποτε τυχαίο. Αφού το άφησε ο Θεός να γίνει, θα πει ότι είναι στα όριά μου, στις αντοχές μου και για το καλό μου».

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» των εκδόσεων Αθως

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment

“Χριστέ μου σε χρειάζομαι” – π. Ανδρέας Κονάνος

Posted in Μεγάλες γιορτές | Leave a comment